بعد از ۱۳۳۱

آشنایی با رخدادهای تاریخ معاصر ایران هدف دیگر وب بلاگ برادران ارجانف است. لذا قضاوت نهایی را در درستی و نادرستی مطالب بر عهده شما می گذاریم. اما فراموش نکنید که مطالعه راستین وقایع تاریخی بدون غرض ورزی و تنگ نظری مقدور خواهد بود. این روایت ادامه دارد....

نقش روحانيون در جنبشها وقيامهای مردمی به خصوص در ۲۰۰ سال اخير کشورمان چشمگير بوده و تاريخ ما خواهی نخواهی با اين قشر دينی پيوند خورده است. نقش روحانيون را نه ميتوان به کلی منکر شد و نه ميتوان و نه بايد اغراق آميز جلوه داد، اما متاسفانه همانگونه که سالهاست شاهديم سيمای حکومتی با نگاهی مغرضانه به تحريف تاريخ پرداخته و با تنگ نظری سعی در بزرگ جلوه دادن آيت الله کاشانی نموده است.آنچه در اين سلسله مقالات می آيد بيان و واکاوی نقش آيت الله کاشانی در جنبش ملی شدن صنعت نفت و بخصوص از واقعه ۳۰ تير۱۳۳۱ به بعد ميباشد. اميد که با ديدن مستندات، مستدلات و گفته ها خود به قضاوت نشينيم و پاسخ گوييم که چرا نام مصدق بعد از گذشت نيم قرن روز بروز پر فروغ تر و نورانی تر ميگردد و حکايت آيت الله کاشانی به آنجا ميرسد که پسرش بايد دوران او را توجيه (وتحريف!) کرده و حقيقت را وارونه جلوه دهد.(۱)

اين روزها خروج از كشور و سكونت در يك كشور خارجي براي خيلي ها يك آرزو شده است و شايد آرزويي دست نيافتني! بيشتر افرادي كه سرزمين خود را ترك مي كنند و جايي ديگر را براي زيستن بر مي گزينند و البته در اين راه سختي هاي زيادي را نيز متحمل مي شوند، اغلب با يك هدف به دنبال اين آرزوي پرمشقت مي روند: "زندگي بهتر".

مهاجرت  پديده اي جهاني  است  و بسياري از كشورها به طور مستقيم و غير مستقيم با  آن  دست و پنجه نرم  مي كنند. برخي كشورها مبداء مهاجرت اند، برخي مقصد و برخي هر دو.  براي بسياري از مهاجرين ايراني معناي زندگي بهتر در "رفاه اقتصادي" خلاصه مي شود، چيزي كه آنان مي گويند در غرب هست و در ايران نيست. با اين حال دغدغه ي دوم اكثريت اين جوانان موضوع آزادي هاي اجتماعي است.

بنا بر گزارش كميسارياي عالي پناهندگي سازمان ملل متحد، آمار ايرانيان پناهجو در كشورهاي اتحاديه اروپا در سال 2004، 8800 نفر و در سال 2005، 7720 نفر بوده است. اين جمله را "ميثم" 26 ساله مي گويد، كه فوق ديپلم برق دارد و به دنبال راهي ارزان است تا بتواند از ايران خارج شود. او كه اطلاعات زيادي در مورد مسائل مربوط به مهاجرت و پناهندگي در نقاط مختلف دنيا دارد و مي تواند مانند يك وكيل شما را راهنمايي كند، آخرين بار تلاش كرده است از طريق ويزاي تحصيلي از ايران خارج شود. اما در اين راه موفق نبوده است.

هم اكنون افراد زيادي هستند كه با عنوان قاچاقچيان انسان، كار انتقال مسافران را به نقاط مختلف دنيا بر عهده دارند. افرادي كه نرخشان برمبناي چگونگي كارشان تغيير مي كند. برخي از قاچاقچيان مسافران را به صورت تضميني به مقصد مورد نظرشان مي رسانند. اين افراد كه اغلب مسيرهاي مشخصي را براي انتقال مسافر دنبال مي كنند بين 25 تا 35 ميليون  تومان از مسافرانشان دريافت مي كنند و در صورت عدم موفقيت در كارشان، مبلغ گرفته شده را به مسافر باز مي گردانند.

مسافراني كه در نيمه راه شناسايي شده و بازداشت مي شوند، گاه مورد آزار و اذيت قرار مي گيرند. از تحقير و توهين گرفته تا بستن دست ها به ميله هاي سلول به مدت چند روز، حكايت برخي از افرادي است كه در ميان راه گرفتار پليس شده اند. دليل بازداشت همه ي آنان داشتن" پاسپورت هاي جعلي" است. اين پاسپورت ها كه به همراه كارت شناسايي و شناسنامه به مسافران داده مي شوند، اغلب متعلق به شهروندان اروپايي است كه با تغيير عكسشان، در اختيار مسافران قرار مي گيرند. البته همه ي متقاضيان اقامت در كشورهاي غربي راههاي غيرقانوني را براي اين كار انتخاب نمي كنند.

اميدوارم با خواندن اين گفت‌وگو از منظر روشنگري پاسخي منطقي ارائه كنند. به هر حال جنگ هشت ساله با نزديك به يك ميليون كشته و مجروح ارزش اين سئوال و جواب ولو تكراري را دارد.

يك، به اين دليل كه بني‌صدر به عنوان منتخب مردم روي آن خطوط و روي راهنماي انقلاب ايران طي اين دوران طولاني ايستاده؛ نتيجه اين‌كه افكار عمومي حالا دو طرف را تجربه كرده است.

از سويي برخوردهاي شديدي هم جريان دارد. در واقع برابر اطلاعاتي كه ما داريم در خود سپاه سه جريان عمده وجود دارد؛ يكي جريان مربوط به افسراني معروف به افسران صف يعني آن‌هايي كه در عمليات جنگي شركت مي‌داشتند، دسته‌اي ديگر معروف به افسران اطلاعاتي و دسته سوم اداري، آنهايي كه فرصت را براي ثروت اندوزي‌هاي بزرگ و چنگ انداختن بر قوه اجراييه و قوه مقننه مغتنم شمردند.

اين سه دسته با هم برخورد دارند. آنها كه خود را صفي مي‌دانند، رهبري آقاي خامنه‌اي را فاجعه‌آميز مي‌دانند. به دليل آن‌كه وي در ارتش و سپاه به دنبال همين اطلاعاتي‌ها و دفتري‌ها و سپردن كارها به دست اين‌ها بوده است.

در نتيجه به نظر من نيروهاي مسلح ما وضعيت مناسبي ندارند. از جمله همين آقاي جعفري كه از ديد برخي از آن صفي‌ها او لايق فرماندهي سپاه كه نيست هيچ، لايق فرماندهي يك لشكر سپاه هم نيست.

اين برخوردها در درون، طبيعتن محلي ايجاد كرده، براي اين‌كه در جدا كردن صف‌ها فرصت‌ها مغتنم شمرده بشوند. دليل سوم اين‌كه در جنگ هشت ساله قطعن خيانتي شده است. به لحاظ اين‌كه اولن از شروع جنگ مي‌توانست جلوگيري بشود كه دست‌ها و عواملي مانع شدند كه جلوگيري شود.

ثانين، جنگ در خرداد ۶۰ با توجه به پيشنهاد هيات كشورهاي عضو كنفرانس عدم تعهد و نيز پيشنهاد كنفرانس اسلامي كه سران هشت كشور به ايران آورده بودند، مي‌توانست تمام بشود. ما پيشنهاد عدم تعهد را به لحاظ اين‌كه از ديد ما يك پيروزي مسلم بود، قبول كرديم.

آقاي خميني و شوراي دفاع هم با تغييراتي كه البته در آن داده شد، با آن پيشنهاد موافقت كردند. آن هيات قرار بود جواب عراق را در ۲۴ خرداد به ايران بياورد. اما از دفتر آقاي رجايي تلفن شد به وزير خارجه كوبا كه سرپرست آن هيات بود با اين عنوان كه «در ايران فعل و انفعالاتي درجريان است و شما فعلن نياييد». فعل و انفعالات هم، همان كودتاي خرداد ۶۰ بود. آنها هم نه آن وقت و نه بعد آمدند.

در نتيجه جنگ هشت سال ادامه يافت و اين ادامه، براساس آنچه آلن كلارك، وزير دفاع خانم تاچر در دادگاه فروش اسلحه غيرقانوني به ايران و عراق، يعني «ايران گيت انگليسي» گفت: همه دانستند كه جنگ زير سر كي بوده كه هشت سال ادامه يافت.

او گفت: جنگ به سود انگلستان و غرب بود و اسباب ايجاد و ادامه آن را ما فراهم كرديم. به لحاظ سندي كه در آمريكا بعد پيدا شد و روبرت پاري منتشر كرد، يعني نامه محرمانه اولين وزير خارجه آقاي ريگان الكساندر هيگ، حمله به ايران با حمايت مستقيم آمريكا انجام گرفته بود، مسلم است كه ايجاد آن را از طريق عراق بود.

اما جنگ را كي ادامه داد؟ براي اين‌كه آقاي صدام در خرداد ۶۰ حاضر به متاركه بود. حتا كشورهاي خليج فارس حاضر بودند غرامت هم بدهند. آنها ۲۵ ميليارد غرامت پيشنهاد مي‌كردند و ما ۵۰ ميليارد مطالبه مي‌كرديم. از آن به بعد هفت سال ديگر جنگ ادامه پيدا كرد و با جام زهر تمام شد. پس خيانتي به اين ملت شده است و يك نسل ايراني قرباني شده. خب حال اگر بني‌صدر نكرده، چه كسي اين خيانت را كرده است؟

وقتي سران هشت كشور مسلمان به ايران آمدند، در جلسه مشترك گفت‌وگو در ستاد ارتش ايران، آقاي خامنه‌اي حاضر بود، آقاي رجايي هم بود و به احتمال زياد؛ الان در ذهنم نيست، آقاي هاشمي رفسنجاني هم حاضر بود. آنها گفتند كه كاري كه ارتش ايران كرد «حماسه نبود؛ معجزه بود»

ارتش را اين آقايان متلاشي كرده بودند. اين‌كه آقاي هاشمي رفسنجاني مي‌گويد، اگر عقل مي‌داشتيم آن روز اصلن جنگي رخ نمي‌داد، همين مساله است. آن روز عقل آنها در گرو اين بود كه چگونه قدرت را تصرف كنند و طرح انحلال ارتش را به شوراي انقلاب آوردند.

چون در آنجا با مقاومت من، موفق نشدند اين طرح را بگذرانند. از طريق دادگاه انقلاب اين كار را به اجرا گذاشتند و آقاي خميني هم، حالا بگويم از آنها حمايت كرد، ممكن است يك مقدار مبالغه باشد، اما اين‌كه دربرابر كوشش آنها براي متلاشي كردن ارتش حاضر نبود يك واكنش جدي نشان بدهد، اين يك واقعيت است.

به اين ترتيب ملاحظه مي‌كنيد كه اين بحث اخير كه واكنشي در جامعه ايجاد كرد. اين ماجرا آقاي شريعتمداري را نگران كرده، چون يك نسل ايراني قرباني شده و مردم بيش از حد حساس هستند و حق هم با مردم است كه بايد حساس باشند.

شما اشاره كرديد كه با تاييد آقاي خميني، طرح صلحي كه كشورها با رهبري كوبا مطرح كرده بودند، پذيرفته شد. اما با نظر ديگر دوستان در دولت روند صلح متوقف شد. با تاكيدي كه شما مي‌كنيد آيا آقاي خميني در طول آن هشت سال با ادامه جنگ مخالف بودند؟

نخير، موافق بودند. يكي از همان مسائل مهم اين است. اين‌ها خيلي راحت مي‌توانستند اين كودتا را ده روز عقب بيندازند، آسمان به زمين نمي‌آمد. لازم نبود به هيات بي‌طرف بگويند شما نياييد، چرا كه فعل و انفعال در كار است. جنگ تمام مي‌شد خود من هم اصلن گفته بودم مي‌روم و استعفا مي‌دهم و احتياج به كودتا هم نبود.

استعفاي من هم نزد آقاي خميني بود. راحت مي‌توانست منتشر كند و هيچ‌كدام از اين بازي‌ها لازم نبود. اگر اين بازي‌ها را كردند، دليلي جز اين نداشت كه مي‌خواستند جنگ را ادامه بدهند. چرا مي‌خواستند جنگ را ادامه بدهند؟ آيا فقط به اين دليل كه دل آمريكا و انگليس را بدست بياورند؟ نه!

مساله اين نيست كه اين‌ها مي‌خواستند در مقام نوكري انگليس و آمريكا و مقداري هم اسراييل اصرار به ادامه جنگ داشته‌باشند، خير. ميل اين‌ها به ادامه جنگ تطابق كرده بود با منافع آمريكا و انگليس. پس هدف آنها چه بود؟ ‌استقرار استبداد.

اين‌ها مي‌دانستند كه در آن اوضاع و احوال دوران اول انقلاب و اين‌كه ملتي در تنها انتخابات آزاد سراسر كشوري يك نفر را به عنوان رييس جمهور انتخاب كرده؛ استقرار استبداد كار آساني نيست. جنگ به آنها اين امكان را مي‌داد. دليل ديگري هم داشت اين بود كه مي‌توانستند جابه‌جايي بوجود بياورند. در جنگ ارتش فرسوده بشود و سپاه نيروي اول بشود كه در عمل هم اين‌طور شد.

اما امروز كساني در همان سپاه كه در آن جنگ شركت داشتند و بعد از جنگ هم به اصطلاح در بخش عمليات بودند و معروف به «افسران صف» هستند از خود مي‌پرسند در آن عمري كه گذاشتند و نتيجه‌اي كه گرفتند، آيا خلل، اشكال و نارسايي نيست؟ جوابي كه مي‌دهند مي‌بينند كه نه هست و به خود حق مي‌دهند. چون بسياري از آنها در راه وطن و باورهاي‌شان كشته شدند. آنها هم كه ماندند امروز وضعيت كشور را كه غرق فساد است و كساني مثل احمدي‌نژاد بر سرنوشت‌شان حاكم است، مي‌بينند و از خود مي‌پرسند چه كسي در اين ميان سبب شد كه جنگ هشت سال با اين نتايج ادامه پيدا كند.

آقاي شمخاني در مقدمه كتاب‌شان در مورد عمليات هويزه اشاره‌اي به شما كرده‌اند. من مي‌خواهم نقبي به اين عمليات بزنيم. شما معتقد بوديد كه ارتش با چهل درصد نيرويش بيشتر نمي‌تواند در جنگ حاضر بشود اما از ارتش حمايت كرديد. اول سئوال اين است كه آيا در آن زمان براي شما دفاع از ارتش در تقابل با سپاه بوده و نكته دوم اين‌كه دليل شكست ايران در عمليات هويزه چه بود؟

حالا آقاي شمخاني و صفوي در عين حال كه گفتند بني‌صدر خائن نبود، يك مقدار دروغ هم بافته‌اند كه مي‌گويند طرح‌هاي بني‌صدر نارسا بود و به شكست مي‌انجاميد. اولن بني‌صدر نظامي نبود. دروغ بدون تناقض نمي‌شود. تناقض اين دروغ هم آشكار است. بني‌صدر نظامي نبود تا طرح نظامي بدهد. كار رييس جمهور هم اين نيست كه طرح نظامي بنويسد و بدهد دست نظامي‌ها بگويد برويد اجرا كنيد. كار او اين بود كه بهترين فرصت را براي ارتش ايجاد كند تا ارتش بتواند با بيشترين كارايي از وطن دفاع كند. اين كار رييس جمهور بود.

طرح‌هاي نظامي را نظامي‌ها طراحي مي‌كردند و به اجرا مي‌گذاشتند. آيا حالا اين طرح‌ها نارسا بود؟ ياسر عرفات را من فرستادم آنجا (عراق) و گفتم به او (صدام حسين) بگو كه آقا اين جنگ حماقت است، شما چرا مي‌خواهيد دنيا را به تماشاي حماقت بياوريد. الان شما جنگ را شروع مي‌كنيد و بعد ديگر تمام كردن آن دست شما نخواهد بود.

عرفات برگشت و گفت صدام مثل طاووس راست نشست و گفت چهار روز تا يك هفته كار ايران تمام است. چهار روز كه نشد، يك هفته هم نشد و ماه اول كه سر رفت، از ماه دوم ابتكار عمليات افتاد دست نيروهاي ما؛ البته به يمن يك فداكاري‌هاي عظيم. شما تصور كنيد كه خلبان‌هاي ما بعضي‌هاي‌شان در ماه پنجاه (سورتي) پرواز مي‌كردند.

(ارتش در هويزه) از جهت مهمات با امكانات محدود براي عمليات نقشه طراحي كرده بود. عمليات را هم با موفقيت تا ظهر انجام داد، يعني تا دو بعدازظهر. در دو بعدازظهر، ارتش عراق به اصطلاح پاتك زد. براي مقابله با حمله متقابل بايد امكانات وجود مي‌داشت. يعني ما بايد آنچه را كه از دست مي‌رفت جايگزين مي‌كرديم كه نداشتيم. مهمات بايد به موقع مي‌رسيد كه نمي‌رسيد.

از طرفي فشار دشمن زياد بود. با تمام توان فشار آورده بود و ما در آن منطقه قواي لازم براي مقابله با اين فشار را نداشتيم. با اين همه، دليل چهارمي هم وجود داشت، يك عده از همين پاسدارها بدون اطلاع و هماهنگي رفته بودند جلو و غنائم جمع كنند. تانك و زره پوش و هرچه از دشمن مانده بود، چون در ساعت ۲ بعدازظهر كه آنها (عراقي‌ها) شكست خورده بودند (به عقب) رفته بودند. (با اين شرايط پاسدارها) وسط واقع شده و از موانع بودند.

اين‌ها عواملي بود كه وقتي عراق پاتك زد آن قوايي كه در جلو بودند، فرار كردند. طوري كه ما اصلا فكر مي‌كرديم همه چيز تمام شد. نتيجه من سوار جيپ شدم و به اتفاق يك سرهنگ ارتشي كه گريه‌اش را هم نمي‌توانست نگه دارد، آمديم به سرعت جلوي قوايي كه از جبهه برمي‌گشتند و من خطاب به آنها گفتم كه شما مي‌خواهيد ايران از بين برود؟ پس بهتر است كه اول از روي جنازه من رد بشويد و بعد برويد هرجايي كه مي‌خوايد برويد.

آن‌ها هم به حال گريه افتادند و برگشتند به جبهه. اين برگشتن به ما امكان داد كه جبهه را تثبيت كنيم و مقداري هم از آنچه بدست گرفته بوديم را نگه داريم. تا كرانه كرخه كور كه پيشروي كرده بوديم را هم حفظ كرده بوديم. (به دليل برخورد سپاه در آن زمان) من ناگزير شدم تلگراف كنم به آقاي خميني كه با ارتشي كه وضعيت آن معلوم است، چگونه دارد با يك نيروي مجهز مي‌جنگد و يك عده كارشان شده روحيه اين‌ها را خراب كنند... اگر اين‌ها براي خاطر من اين دعواها را راه مي‌اندازند و روحيه‌ها را خراب مي‌كنند، من استعفا مي‌كنم كه خيال‌شان راحت شود.

توجه مي‌دهم شما را كه آقاي رجايي در مدرسه سپهسالار گفته بود ما آن پيروزي را كه با اين ارتش باشد را نمي‌خواهيم. خراب كردن روحيه از يك ناحيه و دو ناحيه نبود. اين بار ديگر آقاي خميني به صدا درآمد، خيلي اعتراض سختي كرد كه دهان‌هاي‌تان را ببنديد، قلم‌هاي‌تان را بشكنيد، اين‌قدر روحيه‌ها را خراب نكنيد و به اصطلاح يك مقدار روحيه ارتش را تقويت كرد.

به نقل از سایت ایرانیان یو کی دات کام

بی شک در دوران شکوفایی ارجان کهن تا قبل از استیلای رسمی صفویان بر ارجان بویژه؛ در آغاز سال عبری ارجانیان روزه بزرگی را به پاس نعمتهای یهوه خدای خود و درخواست بخشایش از او داشته اند که به روزه یوم کیپور معروف است. اینک برا آگاهی نسل جدید ارجانیان و بهبهانیهای عزیز توضیح زیر را از دائره المعارف انلاین ویکیپدیا آوردیم. ما در روزهای زیبای سال نو در جوار حاخامهای ارجان(بشیر و نذیر فعلی) یاد کنید:

یوم‌کیپور یا یوم کیپور(عبری:יוֹם כִּפּוּר)که معنی واژه به واژه آن روز بخشایش گناهان است و به نام روز آمرزش نیز شناخته می‌شود؛ مهم‌ترین جشن مذهبی یهودیان است که یادبود بازگشت موسی از کوه سینا است. در این زمان، بنی‌اسرائیل به توصیه سامری به پرستش گوساله‌ای روی آورده بودند.^[۱] دهمین روز پس از روش هاشانا که دهمین روز ماه تشرین در گاهشماری عبری است، یوم‌کیپور دانسته می‌شود.^[۲] بر اساس میشنا، روزه گرفتن در یوم‌کیپور واجب است؛ همچنین یهودیان در این روز باید از صبح تا شب، از خوردن و آشامیدن پرهیز کنند، از خودشویی بپرهیزند، از استعمال بوی خوش و روغن مالیدن به بدنشان خودداری کنند؛ همچنین آن‌ها نباید کفش چرمی به پا کنند یا با همسر خویش جماع کنند. یهودیان معمولاً در غروب روز پیش از یوم‌کیپور را نیز جشن می‌گیرند و غذای ضیافت برپا می‌کنند؛ در این شام گاه نانی بر سفره می‌نهند که به شکل بال است و معمولاً آن را نمادی از فرشتگان می‌دانند.در این روز معمولاً یهودیان به نشانهٔ شادمانی لباس سفید برتن می‌کنند. یهودیان در روز کیپور، چهار نوبت به کنیسه می‌روند و دعا و نماز می‌خوانند و یک‌بار هم ایستاده مکتوبی را می‌خوانند که مربوط به آمرزش گناهان است. خاخام پایان روزه یوم‌کیپور را با دمیدن در کرنای شوفار به آگاهی یهودیان می‌رساند، و آن‌ها روزه خود را می‌گشایند. مسلمانان نیز در زمان محمد پیامبر اسلام، روز یوم‌کیپور را از بامداد تا غروب آفتاب روزه مستحب می‌گرفتند.^[۳]

^منابع:

1. ↑ لاویان ۹:۳
2. ↑ لاویان ۲۳:۲۷
3. ↑ صحیح بخاری، حدیث ۱۹۰۰؛ صحیح مسلم حدیث ۱۱۳۰

   ---

طبقه دوم سازمان سنجش

چندی پیش نیز یکی از دانشجویان قبلی اصفهان را دیدم. با معدل بسیار خوب فوق لیسانس گرفته بود و در یکی از دانشگاه های معتبر کشور در دوره ی دکتری پذیرفته شده بود. پس از چند ماه درس خواندن هنوز جواب گزینش وی به دانشگاه نرسیده بود. معمولاً دانشگاه ها پذیرفته شدگان را ثبت نام مشروط می کنند و پس از رسیدن جواب گزینش آن ها را ثبت نام قطعی می کنند. دانشجوی مذکور که فرزند شهید نیز هست و بچه ای بسیار متدین و زحمتکش، به سازمان سنجش مراجعه می کند و در ان جا در اتاق مخصوص کارشناسان ویژه چندین ساعت مورد بازجویی قرار می گیرد. جرم اصلی او این است که یکی ازنزدیکانش فعال سیاسی است! اوایل تابستان که او را دیدم هنوز بعد از یک سال که از پذیرش وی در دوره ی دکتری می گذشت بلاتکلیف بود و نمی دانست که از کجا می تواند دادرسی پیدا کند. به او گفتم سعی کن با برخی مسئولان مؤثر فعلی شخصاً ملاقات کنی، شاید هنوز ته مانده ای از جوانمردی و مروت در وجودشان مانده باشد.

این یکی دو نمونه استثنایی نیستند. دانشجویان زیادی تحت عنوان "دانشجویان ستاره دار" از ادامه تحصیل در داخل کشور محروم شده اند. سال پیش بچه های تحکیم چالش شدیدی بر سر این مسئله با مسولان وزارت علوم داشتند که با تأکید زیاد وجود چنین پدیده ای را تکذیب می کردند و سرانجام ناچار به پذیرش آن شدند. همین امسال نیز معلوم شد بعضی از بچه های امیرکبیر که درگیر مبارزات دانشجویی و پرونده معروف نشریات جعلی بودند رسماً از ادامه تحصیل محروم شده اند. از جمله "پویان محمودیان" که با وجود احراز رتبه علمی بسیار بالا (رتبه ششم) در آزمون کارشناسی ارشد رشته پلیمر به این جرم از ادامه تحصیل منع شده است که «عدم عناد وی با نظام برای وزارت اطلاعات احراز نشده است»!

دانشجویان زیادی هستند که صابون کارشناسان مستقر در طبقه دوم سازمان سنجش به تن شان خورده است. در اتاق ویژه ای، به اسم کارشناسان گزینش، مأموران وزارت اطلاعات با دانشجویان به اصطلاح "ستاره دار" یا به قول آن ها "مورد دار" مصاحبه می کنند و یا به تعبیری آن ها را مورد بازجویی قرار می دهند. در مواردی خطر از بیخ گوش دانشجو عبور می کند و آنها می پذیرند با گرفتن تعهدی دست از سر او بردارند و اجازه ی ادامه تحصیل به وی دهند و در موارد زیادی نیز اعلام می شود که مشکل شما قابل حل نیست و شما اجازه ی پذیرفته شدن در فوق لیسانس یا دکتری در کشور ندارید. به دانشجو یا داوطلب ادامه تحصیل تذکر داده می شود که حق ندارد در مورد وضعیت خویش خبری منتشر کند و یا به جایی شکایت برد. به او تفهیم می شود در صورت انجام چنین کارهایی موضوع پرونده ی وی برای همیشه لاینحل می ماند. در اکثر قریب به اتفاق موارد، شخص و خانواده اش می پذیرند که صدای قضیه را در نیاورند تا راهی پیدا کنند و موضوع را با مسالمت حل کنند. تعداد مواردی که موفق به این کار می شوند زیاد نیست. بیشتر آن ها ترجیح می دهند راه مهاجرت به خارج و ادامه تحصیل در آن جا را در پیش گیرند.

این شاید همان چیزی باشد که کارشناسان مستقر در طبقه ی دوم سازمان سنجش خواهان آن هستند. بسیاری از برنامه ها و برخورد ها دقیقاً طوری تنظیم شده است که بخشی از جوان ها در ایران نمانند. به نظر می رسد برخی از آقایان بنادارند ایران را با مجموعه ای از جوانها که در دوران دانشجویی خود یا مؤید و طرفدار ایشان هستند و یا هرگز لب به هیچ اعتراضی نمی گشایند اداره کنند. به خاطر می آورم حوالی سال های 53 و 54 که شاه همه ی احزاب نیم بند آن زمان را برچید و یک حزب فراگیر به نام حزب رستاخیز درست کرد مغرورانه گفت هر کس نمی خواهد عضو این حزب باشد گذرنامه اش را می دهیم دستش برود جای دیگری از دنیا زندگی کند. به یاد نمی آورم آن حرف نا بخردانه هیچ گاه رنگ اجرا به خود گرفته باشد. اما اکنون عملاً برخی چنان برنامه ریزی می کنند که همه ی راه ها به روی مخالفانشان بسته باشد جز راه خروج از کشور. به یکی از جوان ها گفته بودند: «ما الان که شما یک جوان دانشجو هستید با شما مشکل داریم وای به این که فردا تحصیل کرده هم بشوید و به شما بگویند آقای دکتر! نه خیر، ما نمی گذاریم شما به این مرحله برسید.»

به راستی این ها چه کسانی هستندکه در پشت درهای بسته برای آینده ی جوان های ما تصمیم می گیرند؟ این ها کی هستند که به خود حق می دهند تعیین کنند چه کسی می تواند باسواد باشد و چه کسی نمی تواند؟ نظام ما به کجا دارد می رود؟ حیطه تصمیم گیری و دخالت کارشناسان مأموران وزارت اطلاعات در مسایل دانشگاه ها تا کجاست؟

در شرایطی که وزارت علوم مکلف است به نیابت از دانشگاه ها دانشجویان با استعداد و زبده را از طریق آزمون های علمی شناسایی و به دانشگاه ها معرفی کند آیا این وزارتخانه حق دارد عنان اختیار خویش را یکسره به دست وزارت اطلاعات بسپارد؟ امر قبیحی که تا چندی پیش پرده پوشی می شد اکنون آشکارا اظهار می شود و چه بسا برخی از مسئولان ابایی هم نداشته باشند از این که بگویند تصمیم گیرنده اصلی نه دانشگاه ها هستند و نه وزارت علوم، بلکه این وزارت اطلاعات است که تصمیم می گیرد متخصصان و دانش آموختگان آینده کشور چه کسانی باشند.

آیا به سمت همان نظام طبقاتی زمان ساسانیان پیش نمی رویم که در آن فقط فرزندان موبدان و اشراف حق با سواد شدن داشتند؟ اگر در آن زمان آن پیر کفشگر به دادخواهی برخواست تا اجازه یابد فرزند مستعدش بار یابد و باسواد بشود، امروز به کجا باید شکایت برد؟ پاسخگوی تصمیم های کارشناسانی که باید "عدم عناد بچه های ما با نظام" را بسنجند چه کسی است؟ آیا هیچ قاضی شجاع و مستقلی می توان یافت که قادر باشد به شکایت محروم شدگان از تحصیل رسیدگی کند؟ آیا هیچ نماینده مجلسی پیدا می شود که بدون واهمه از رد صلاحیت در دوره ی بعد وزیر علوم را به مجلس بکشاند و از او بپرسد آیا شما پاسخگوی پذیرفته شدنگان هستی یا تمام اختیارات قانونی ات را در اختیار کسانی قرار داده ای که جرأت نداری روی حرفشان حرف بزنی؟ آیا در شورای انقلاب فرهنگی که این وضع نا به هنجار دست پخت آن است یک مرد مسلمان پیدا نمی شود تا به وضع جوان هایی که از ترس حتی اجازه ی گفتن "یاللمسلمین" هم ندارند رسیدگی کند و ببیند همان آیین نامه های مبهم و ناقص شورای انقلاب فرهنگی به چه ترتیبی اجرا می شود؟

زمانی برای رد صلاحیت های داوطلبان نمایندگی و یا اعمال گزینش های آن چنانی در دستگاه های دولتی دلیل می آوردند که"«این نظام اسلامی است و نمی تواند اجازه دهد هر کس و ناکسی در آن مصدر کاری شود». حال حیطه ی آن تفکر انحصارطلبانه به جایی رسیده است که اجازه نمی دهد جوان ها به صرف شائبه ی مخالفت سیاسی با برخی جریان ها حتی باپول خودشان ادامه تحصیل دهند. دقت کنید، مشکل بر سر این نیست که آن ها در داخل این نظام قدرت بگیرند، بلکه مسئله این است که مخالفان آقایان حتی نباید رشد علمی کنند و در جای دیگری از تخصص خود بهره مند شوند. و این در حالی است که کوس تبلیغات درباره ی شکوفایی علمی کشور از هر سو بلند است. افسوس که فریاد رسی نیست و جوان های مظلوم راهی نمی بینند جز آن که دل ببندند به رفتن به خارج و یا این که بمانند و بر نسل پیشین خود نفرین کنند. به یاد آوریم این گفته گرانقدر رسول اکرم (ص) را که فرمود:«حکومت با کفر می ماند اما با ظلم هرگز»

به نقل از سایت سپیداران: