امروز پدرام از مانیل برگشت. رفته بود برای کنفرانس جهانی بیماریهای مناطق حاره ای و جالبه اینه که مقاله اش رو بصورت سخنرانی و مقاله برتر پذیرفته بودند. خلاصه دوتا برادر رفتیم فرودگاه KL استقبالش؛ آخه نزدیک محل سکونت ماست و یه بار هم توی بارون خفن استوایی برا ما هم همین کار رو کرده بود. J  خیلی خوشحال بودیم آخه پدرام مایه افتخار ایرانه و جالب اینه که از نام ایرانی بودن مثه ما خیلی کنفرانسهای مهم رو در امریکا نتونسته ویزا بگیره ! L

خیلی ناراحت بود بطوریکه تا دیدیمش لبخند همیشگی اش رو ندیدیم. فقط توی تاکسی یه دفعه با تکیه به من آروم گریه کرد و ما هردو هم مونده بودیم که اخه چی شده؟ تو فیلیپین چه اتفاقی براش افتاده بود؟ تا اینکه بین گریه های آرومش گفت: توی فرودگاه مانیل وقت ورود ازش انگشت نگاری کرده بودند. اول مخالفت کرده بود؛ ولی چون براش اون سمینار خیلی مهم بود؛ تسلیم شده و در حین انگشت نگاری هم خانم پلیس عصبانی فرودگاه بهش گفته بود:  بعد از حوادث مومبای هند این دستور اداره امنیت و کنترل اتباع خارجی است که اتباع منطقه خاورمیانه مخصوصا آقایون جوان بصورت رندام انگشت نگاری بشوند. L امسال امارات متحده و اندونزی این کار رو در مورد اتباع ایرانی کرده بودند و حالا فیلییپین و فردا هم حتما همین جا مالزی و بعدها فرودگاه کشورهای بورکینافاسو و سنگال و فلسطین و ونزوئلا و ...

خیلی وضعش خراب بود. دقیقا حالشو درک میکردم مثه خودمون اون بار وقتی که دیدن پاسپورتمون روش نوشته جمهوری اسلامی اجازه ندادند بریم توی سفارت آمریکا برای ویزای کنفرانس جامعه شناسان شمال آمریکا در دانشگاه میشیگان در ژوئن 2008  و جالبه اینه که بعد از اصرارها و در واقع خواهشهای من که میخوام خودم کاردار سفارت رو ببینم؛ خانم مالایی منشی در دفتر سفارت با خنده گفت:

 Oh, Sorry sir; the consul of welfare and culture wont to see you.

 و من هم گفتم: میدونم چرا کاردار فرهنگی سفارت آمریکا نمیخواد منو ببینه خانم محترم؛ چون ایرانی هستم. اینو داشتم برای پدرام تعریف میکردم که دیدم داداشی داره ترانه جنگل بدون ریشه رو از آلبوم رگبار سیاووش آروم میخونه و هر سه هم باهاش خوندیم و یادمون رفت که رسیدیم خونه و راننده تاکسی با تعجب داشت نگامون میکرد. J حالا اینو برای دوستان نوشتیم تا بدونن خیلی زندگی هم آسون نیست وقتی که همه پلهای پشت سر رو با نابخردی بعضیا خراب کردیم. L ترانه سیاووش رو هم تقدیم میکنیم به همه دوستان و مخصوصا اونهایی که در غربت هستند؛ حتا اگرچه در ارجان و ایران باشند.

توی خونه مون به ما میگن فراری

توی غربت دم به دم انگشت نگاری،

دیگه حتا صاحب اون خونه نیستیم.

بیرون خوونه میگن ما تروریستیم.

وقتی خونه شده بود مثه جهنم

با ویزای بهشت بریدیم از هم

حالا تو برزخ بدبینی اسیریم

نمی تونیم ریشه مونو پس بگیریم.

چاره نمونده جز رفتن و رفتن

انگار اینو رو پیشونی مون نوشتن

که سفر تقدیر ماست واسه همیشه

ما همینیم جنگل بدون ریشه ...