مونده بودم که آخه چرا امشب توی کشاکش شوخی ها قرعه به نام من افتاد؟ برای حل شدن قضیه و پیشگیری از مشخره بازی دوستان گفتم: "خان عمو حالا هرچی هست بگین من خیلی هم سختگیر نیستم برای شهرم اگه موضوع منفی داشته باشه خوب قبول میکنم." خان عمو گفت: "نه ... عزیزم؛ چیزی نیست برام جالب بود افرادی مثه تو و چندتا از دوستان خوب و روشنفکر بهبهانی در استرالیا روی بهبهان رو سفید کردن از ننگی که خانواده آیت الله بهبهانی بر دامن اون شهر گذاشته اند؟!" تا اسم آخوند به میون اومد همه دیگه ول کن نشدند مخصوصا خودم که: "یاالله خان عمو بگو می شنویم." اخه عموی کامبیز تحصیل کرده رشته باستان شناسی از دانشگاه ملبورن استرالیاست و چندین سالی است که دیگه همونجا دیگه اقامت گرفت و موند. مطالعاتش عالی بود و هر از چند گاهی کامبیز خاطراتی از اون نقل میکنه.

خان عمو در مورد خانواده آیت الله بهبهانی و روحانیت بهبهانی در ارجان و نقش اونها در کودتای 28 مرداد 1332 بر ضد دولت ملی مصدق گفت تا رسید به همراهی اونها با خاندان پهلوی و سرکوب اقلیتهای فکری مذهبی مثه بهائیان و یهودیان و خیلی چیزهای دیگه؛ البته همه رو هم مثه یه استاد دانشگاه مستند میگفت و اخر هم گفت: "اگه برخی از افراد خاندان بهبهانیها در دوره مشروطه و معاصر مسوولیت پذیر عمل نکردند و سیاه بود رفتارشون؛ ولی نسل جدید بهبهان بسیار متعهدتر به ازادی اندیشه و برابری ادیان و مذاهب است." مهمانی تموم شد و اومدم خونه و دادشی رو خواب و بیدار هول هولکی بیدار کردم و اونچه خان عمو گفته بود؛ براش گفتم و اون هم مقاله ای رو به من نشون داد که در زیر بخشی از اون رو میارم؛ و به نقش ننگ الود برخی از بهبهانیها اشاره کرد و من اینبار از آلوده شدن ارجان و شهر من به ننگی تاریخی سرافکنده شدم. لینک مقاله با استناد در آدرس زیر است: http://news.gooya.com/politics/archives/2009/03/085702.php

سرکوب بهائيان در دوران شاه و شيخ، بهرام چوبينه

"سرتيپ محمد آيرملو (معاون قدرتمندترين دستگاه دولت يعنی سازمان اطلاعات و امنيت کشور) در خاطرات خود می نويسد: "يک روز صبح تيمسار باتمانقليج رئيس ستاد ارتش و تيمسار بختيار فرماندار نظامی روی بام حظيرة القدس (مرکز بهائيان در تهران) باشگاه مذهبی بهائيان رفته کلنگ بدست گرفتند و به ويران کردن گنبد آن پرداختند. صبح روز بعد وابسته نظامی آمريکا به دفتر من آمد و با چهره ای برافروخته گفت: اين چه کاری بود که از رئيس ستاد ارتش سرزد. چرا بايد يک رئيس ستاد ارتش کلنگ بدست بگيرد و جلوی چشم همگان ساختمانی را خراب کند، آن هم ساختمانی که مورد علاقه و احترام شماری از مردم کشور شما است؟ کشور من به ايران کمک می کند تا به تعمير خرابی ها بپردازد، آن وقت شما جاهای آباد را هم خراب می کنيد....؟"

من که خود نتوانسته بودم يک دليل منطقی برای اين تخريب، آن هم بدست رئيس ستاد ارتش پيدا کنم در برابر سرزنشهای وابسته نظامی آمريکا دهانم بسته ماند و پاسخی ندادم. چند ساعت بعد شادروان باتمانقليج من را خواست و بی صبرانه پرسيد که وابستگان نظامی در باره رخداد ديروز چه می گويند؟ من صريحاً گفته های وابسته نظامی آمريکا را بازگو کردم و افزودم چند نفر ديگر از وابستگان نظامی نيز در اين کار شگفتی و تأسف نشان دادند. هنگاميکه آثار ناراحتی در چهره ی ايشان نمودار شد پرسيدم؟ تيمسار براستی انگيزه ی شما در اين کار چه بوده است؟ ايشان سر را بلند کرده گفتند: من انگيزه ای نداشتم اين دستور ارباب بود. که مقصود شان شادروان محمد رضا شاه بود. بگونه ای که بعدها در کتابها خواندم محمد رضا شاه اين دستور را برای بدست آوردن دل چند آخوند با نفوذ آن زمان به ويژه سيد ابوالقاسم کاشانی صادر کرده بود... جالب آن است که شادروان محمد رضا شاه ۲۵ سال پس از اين حادثه نتيجه رو دادن به آخوندها را ديد و نيز پس از ۲۵ سال تيمسار باتمانقليج هنگامی که در تلاطم انقلاب ۱۳۵۷ دستگير و محاکمه شد از اين واقعه برای دفاع نسبتاً موفقيت آميز خود سود جست."{۳}

آيت الله سيد محمد بهبهانی در تلگرافی به شاه از "بستن کانون فساد دينی و مملکتی{حظيرة القدس، مرکز بهائيان}.. به وسيله ارتش اسلام تشکرات صميمانه تقديم و آن را عيدی از اعياد مذهبی بر شمرد" شاه در جواب آيت الله بهبهانی خاطر نشان ساخت: "به طوری که مکرر از ما شنيده ايد هميشه خود را در اجرای مقررات اسلام موظف دانسته و ادامه اين توفيق را از خداوند متعال خواهانيم".
آيت الله بروجردی در تلگرافی به شاه بهائيان را "دشمنان و اخلالگران" سلطنت ايران ناميده و به شاه مينويسد: "خداوند عزّ شأنه، ديانت مقدسه اسلام و سلطنت ايران را از گزند دشمنان و اخلالگران حفظ فرموده، وجود مبارک را برای مسلمين مستدام دارد".

"دکتر مهدی حائری يزدی، فرزند آيت الله عبدالکريم حائری يزدی، مرجع تقليد شيعيان و بنيادگذار حوزه علميه قم، پس از تحصيل در حوزه قم و اخذ درجه اجتهاد در انگليس، آمريکا و کانادا به آموختن فلسفه غرب پرداخت و سپس در آنجا به تدريس و تحقيق در زمينه های فلسفی مشغول شد. دکتر حائری يزدی خاطره ای از آيت الله مير سيد محمد بهبهانی نقل ميکند که بسيار خواندنی و عبرت انگيز است زيرا با توجه به گفته ايشان آيت الله بهبهانی از نقشه کودتای ۲۸ مرداد با خبر بوده است. ايشان اعتراف ميکند:
"درست صبح روز ۲۸ مرداد، هنوز آفتاب نزده بود تلفن خانه ام صدا کرد" از خانه آيت الله بهبهانی به ايشان پيغام می دهند که فوراً بياييد به خانه آيت الله بهبهانی، ايشان "يک کار واجبی" دارند . حائری يزدی به آنجا می شتابد و آيت بهبهانی ميگويد: "شما همين امروز صبح برويد به قم... پيش آقای بروجردی و از طرف من بگوييد که آقا، مملکت در شرف اضمحلال است. در شرف از بين رفتن است، برای اين که صحبت جمهوری اين مملکت است. شاه رفته بيرون و همين امروز و فردا است که اصلاً تمام اوضاع و احوال مملکت به هم بخورد. اصلاً مملکت ديگر می افتد آن طرف پرده آهنين. نه اسمی از دين خواهد بود، نه اسمی از ايشان، نه اسمی از مرجعيت، نه اسمی اصلاً از اصل دين، اصلاً کمونيستی می شود... ايشان هر چه زودتر يک فکری بکنند... يک دست خطی، يک حکمی صادر بکنند که بالاخره مردم آگاه بشوند از اين حقيقت، بيايند جلوی توده ای ها را بگيرند. خلاصه نگذارند که مملکت کمونيستی بشود... عرض کنم حضورتان که (آيت الله بروجردی) البته همان نحوی که بهائيها را مخل امنيت و استقلال ايران می دانست، توده ای ها را هم می دانست و به همان ترتيبی که با بهائی ها مبارزه می کرد با توده ای ها هم" مبارزه می کرد."

"عرض کنم که آن وقت آقای خمينی جزو نزديکان آقای بروجردی بود و حتی معروف بود که وزير خارجه آقای بروجردی است. هنوز رابطه اش با آقای بروجردی به هم نخورده بود، حد اقل يک بار در آن قضيه، آقای خمينی از طرف آقای بروجردی به دربار رفت و شاه را ملاقات کرد، بعد از اين که شاه را ملاقات کرد، من خودم ايشان را ديدم، آقای خمينی را ديدم. خودش برای من تعريف کرد. گفت که بله، از طرف آقای بروجردی رفتم شاه را ملاقات کردم. در آن جلسه آقای خمينی واقعاً خيلی شاداب و نيرومند به نظر می رسيد. آقای خمينی به طوری که برای خود من نقل کرد، گفت بله من به اعليحضرت گفتم که شاه فقيد پدر تاجدار فقيد شما، اين گروه ضاله "بهايی" را داد به طويله بستند... آقای خمينی ادامه داد : و الان هم مردم ايران همان جريان را از شما انتظار دارند. اين مطلبی بود که خود آقای خمينی برای بنده نقل کردند... عرض کنم که آقای بروجردی با شاه توطئه کرده بود که يک مقدار زيادی اينها {بهائيان} را کنترل کند. از جمله اين که مرکز تبليغاتشان را که همان حظيرة القدس در خيابان حافظ است، تعطيل نمايد... آن وقت به همين مناسبت تصميم به توطئه گرفته بودند، توطئه چيده بودند با خود شاه که اين کار را بکنند. به فلسفی هم دستور داده بودند که برود بالای منبر، توی ملت، ماه رمضان در مسجد شاه، مردم را آماده برای اين کار بکند و اين کار را هم کردند..."[۱۰].
شاه برای رضايت ملايان، يک اقليت بی آزار دينی را قربانی مطامع ملايان کرد. در حالی که همه از پير و جوان در ايران ميدانستند که بهائيان هيچ مخالفتی با حکومت مشروطه نداشته و ندارند و از دشمنان شاه بشمار نمی رفتند.....
پس از آن، باز هم برای رضايت ملايان، ساواک "انجمن خيريه حجتيه مهدويه" را برای مبارزه عليه بهائيان به وجود آورد که شعب آن زير نظر ساواک[۱۱] در سراسر کشور تأسيس شد و به فعاليتهای مذهبی و آموزش خبر گيری و خبر رسانی و ايجاد آشوب در ميان اقليتهای دينی بويژه بهائيان مشغول گرديد. رفته رفته همين انجمن حجتيه که بی ترديد با تأييد شاه بوجود آمده بود، بر خلاف نظر بنيانگذارانش، خود شکارگاه "هيئت های مؤتلفه اسلامی" و "سازمان مجاهدين خلق" گرديد...."

البته پینوشتهای مقاله هم خیلی جالب بودند؛ مثه موارد زیر:

۹ _ در کتاب "مرجعيت در عرصه اجتماع و سياست"، چاپ تهران پائيز ۱۳۷۹ ، با مکاتبات فراوانی از روابط شاه و دولتهای او با مراجع تقليد و آيات عظام آيت الله ميرزا محمد حسين نائينی، حاج سيد ابوالحسن اصفهانی، حاج آقا حسين قمی، حاج شيخ عبدالکريم حائری يزدی و حاج آقا حسين بروجردی و خانواده آیت الله های بهبهانی آشنا می شويم که باعث اعجاب هر پژوهنده ای خواهد شد. نقل همه اين اسناد در اين مقدمه باعث تطويل کلام می گردد.

۱۰_ خاطرات دکتر مهدی حائری يزد" (تاريخ شفاهی ايران)، به کوشش دکتر حبيب لاجوردی، ناشر نادر، تهران ۱۳۸۲، صفحات ٤٣ تا ٥٩.

۱۱ _ پس از انقلاب مقداری از اسناد سرّی ساواک بدست مردم افتاد. روزنامه مجاهد مورخ ٩ ژوئن ۱۹۸۰ عکس سندی مربوط به سال ۱۳۵۰١ را منتشر کرد که خواندن آن خالی از فايده نيست: "در باره انجمن تبليغات اسلامی- مسئول انجمن اسلامی در مرکز به منظور مبارزه علمی و منطقی با بهائيان تقاضا نموده است ساواک در اين زمينه مساعدت های لازم به عمل آورد. با اعلام درخواست مسئول انجمن مزبور خواهشمند است ضمن تماس با عوامل ياد شده در منطقه به آنها تفهيم گردد که اقدامات آنها نبايد جنبه تحريک و اخلالگری داشته باشد به عبارت ساده تر ضمن حفظ نظم عمومی انجمن تبليغات اسلامی مجاز است که با استفاده از کمکهای ساواک با جامعه بهائی مبارزه کند". امضای مدير کل اداره سوم ساواک . در ضمن روزنامه صبح آزادگان، بهمن ماه ۱۳۶۰ تحت عنوان "نگاهی به انجمن حجتيه" مشروحاً به روابط عميق ساواک و انجمن حجتيه پرداخته است.برای اطلاع بيشتر پيرامون روابط ساواک با انجمن حجتيه مراجعه کنيد به کتاب "حزب قاعدين زمان" (موسوم به انجمن حجتيه) تأليف عمادالدين باقی"

خواندن اصل مقاله که خیلی هم آموزنده است برای مخصوصا همشهریهای عزیزمون توصیه میکنیم. باز هم عید زیبای بهاری و آزادی پسح رو همراه با عید بهاری نوروز شادباش میگیم.

http://www.archatlas.org/Petrie/BehZoh.php

Behbahan (Persian: بهبهان) is a city in the Khuzestan province, Iran. Behbahan had an estimated population of 96,836 in 2005. To the north of the city lie the ruins of the ancient city Arrajan, built during the Sassanian period, where important remnants from the Elamite era can be found.

The people of Behbahan (Behbahanis) speak a Persian dialect distinct to their group, as well as Luri, and may still use words of Khuzi origin, the language of the original inhabitants of Khuzestan. Behbahanis claim various lines of descent: from the ancient peoples of Arrajan, the nobility, the Prophet Muhammad, ancient Israelites, or the Lurs. The inhabitants of the suburban districts are primarily of Lur background. The majority of Behbahanis are remains of Arrajan (Arjan/Argan) after an earthquake destroyed a dam, which lead to the flooding of the city. People of Arrajan were originally Zoroastrian with a Jewish minority during the elamite period, and later on converted to Islam. The details of how or when they were forced to convert are unclear (see Encyclopedia Iranica, entry for Behbahan). According to the elderly of the city and the oral history, the current population of Behbahan consists of a mixture of at least 30% Jewish background, 60% zoroastrian background, and 10% others. They are all "officially" muslims, even those who still observe sabbath to be the holy day of the week.

اراجان و اورجان و عامه ايرانيان آنرا ارغان نامند و متنبي راء آنرا بتخفيف آورده است در اين بيت :

ارجان َ ايّتها الجيادُ فانه
عزمي الذي يَدع ُ الوشيج مکسّرا.

و قال ابوعلي : ارجان وزنه فَعّلان و لاتجعله افعلان لانک ان جعلت َ الهمزة زائدة جعلت الفاء والعين من موضع واحدو هذا لاينبغي ان يحمل علي شي لقلته اَلاتري انه لايجي منه الا حروف قليلة فان قلت َ اِن فعلان بناء نادر لم يجي في شي من کلامهم و افعلان قدجاء نحو انبجان و ارْوَنان قيل هذاالبناءُ و ان لم يجي في الابنية العربية فقد جاء في العجمي بکم اسماً ففعلان مثله اذا لم يُقَيّدْ بالالف والنون و لايُنکر ان يجي العجمي علي مالاتکون عليه امثلةُالعربي الاتري انه قدجاءَ فيه نحو سَراويل في ابنيةالاًّحاد و ابريسم و آجُرّ و لم يجي علي ذلک شي من ابنية کلام العرب فکذلک ارجان و يَدُلّک علي انه لايستقيم ان يُحْمَل َ علي افعلان ان سيبويه جعل اِمًّعة فَعًّلة و لم يجعله اِفعَلة بناء لم يجي في الصفات و ان کان قدجاءَ في الاسماء نحو اِشفَي و اِنفَحَة و اِبيَن و کذلک قال ابوعثمان في اِمّا في قولک امّا زيد فمنطلَق انک لو سميت َ بها لجعلتَها فعّلا و لم تجعلها اِفعَل لما ذکرنا و کذلک يکون علي قياس قول سيبوَيه و ابي عثمان الاِجاص والاجّانة و الاِجار فِعّالاً و لايکون اِفعالاً والهمزة فيها فاءالفعل وحکي ابوعثمان في همزة اِجّانة الفتح و الکسر و انشدني محمدبن السري :

اراد اللّه ان يُخزي بُجيراً
فسلّطني عليه بارّجان .

اصطخري گويد: ارّجان شهريست بزرگ و کثيرالخير و در آن نخيل و زيتون بسيار است و داراي ميوه هاي سردسيري و گرمسيري است و اين ناحيه برّي و بحري و سهلي و جبلي است ، آب آن فراوان ، مسافتش تا دريا يک روزه راه است و بين ارّجان و شيراز شصت فرسنگ است و بين آن و سوقالاهواز نيز شصت فرسنگ. و نخستين کسي که به روايت ايرانيان آنرا بنا کرد قباذبن فيروز پدر انوشروان عادل است ، آنگاه که سلطنت را از برادر خود جاماسب بازگرفت و با روميان غزو کرد و از دياربکر دو شهر ميّافارقين و آمد را فتح کرد و آن دو در تصرف روميان بود وي بفرمود تا شهر مزبور را در سرحد فارس و اهوازبنا کردند و آنرا «اَبَرقُباذ» ناميد و اين همانست که ارّجان خوانده ميشود و در آن شهر قباد اسراي دو شهر مذکور را ساکن گردانيد آن ناحيه را کوره اي کرد و روستاهائي از رامهرمز و کوره شاپور و کوره اردشيرخره و کوره اصفهان بدان ضميمه کرد. گويند در فتوح اسلام ذکر ارّجان آمده است و ياقوت گويد ندانم مُراد همين موضع است يا جز آن ، يا يکي از دو روايت غلط است وهم گويند بعض کوره ارجان متعلق به اصفهان بود و بعض آن متعلق به اصطخر و بعض آن متعلق به رامهرمز و درعهد اسلام مجموع آنها را کوره واحد کردند و آن از کُوَر فارس محسوب شد.

احمدبن محمدبن الفقيه گويد: حديث کرد مرا محمدبن احمد الاصبهاني که در ارّجان غاريست در کوهي که از آن آبي شبيه بعرق از سنگي بجوشد و ازآن مومياي سپيد نيکو گيرند و اين غار دري آهنين و نگهبانان دارد و آن در بسته است و بمهر سلطان ممهور است مگر در سال يک روز که قاضي و شيوخ بلد گرد آيند ودر حضرت ايشان آن در بگشايند و مردي ثقه عريان داخل شود و آنچه از موميا جمع شده گرد کند و آنرا در قاروره اي کند و وزن آن در حدود صد مثقال باشد پس بيرون آيد و در را ببندند و مهر کنند و مجموع موميا را نزدسلطان برند و خاصيت آن علاج هر گونه شکاف يا شکست استخوان است ، به کسي که استخوانش شکسته باشد بمقدار عدسي از آن بنوشانند، با نوشيدن اول استخوان منجبر شودو در وقت صلاح پذيرد. بشّاري و اصطخري گويند که اين غار در کوره دارابجرد است و ياقوت گويد من آنرا در جاي خود ياد کنم . از ارجان تا نوربندجان (نوبندگان ) شيراز بيست وشش فرسنگ است و بين آن دو شعب بوّان است که بکثرت درختان و نزهت موصوف است و جماعت بسيار از اهل علم به ارّجان منسوبند از جمله ابوسهل احمدبن سهل الارجاني و ابوعبداللّه محمدبن حسن الارجاني و ابوسعد احمدبن محمدبن ابي نصر الضرير الارجاني الجُلکي الاصبهاني و قاضي ابوبکر احمدبن محمدبن الحسين الارجاني الشاعر. (معجم البلدان ).

مولف مجمل التواريخ والقصص گويد: [ قباد ] بر سرحدّ پارس شهري بنا کرد «به از ايمدُکواد » نام کرد و آنست که اکنون ارغان خوانند، معني چنانست که از ايمد بهتر است - انتهي . و گويند قبر يکي از حواريين عيسي عليه السلام بدانجا است بنام ارجيان . (تاج العروس ماده ر ج ن ). مولف نزهةالقلوب گويد: شهر بزرگي بوده ، در استيلاء ملاحده خرابي تمام به اوراه يافته ، هوايش گرمسير عظيم است و آبش از رود طاب که از ميان آن ولايت ميگذرد. بر روي آن آب پلي است مکان نام آنست . حاصل و فواکه و مشموماتش زياده خوب بخصوص انار ملسش زياده تعريف دارد. در آن حدود قلاعي است چون قلعه طيفور و دز کلات و خرابي اين شهر از سکنه اين قلاع بوده است . مردم ارّجان مصلح و به خويشتن مشغولند.

مولف مرآت البلدان آرد: عقيده جغرافي دانان فرنگ اين است که ارّجان از شهرهاي معتبر فارس و نزديک خوزستان و دورش حصار محکمي است و هفت دروازه و مساجد زياد و بازاري معمور دارد. پلي در نزديکي شهر است که از بناهاي نامي محسوب شود. بندري در کنار درياي فارس دارد موسوم به مه رويان ، شايد که بندر ديلم حاليه باشد و بزعم بعضي ارّجان بهبهان است .

 و در ضميمه معجم البلدان آمده : بستاني در دائرةالمعارف گويد ارّجان شهريست بزرگ در آخر حد فارس از جهت خوزستان و آن بدست عثمان بن ابي العاص الثقفي و ابوموسي الاشعري بسال 23 ه' . ق. فتح شد و سپس عمادالدولةبن بويه الديلمي بسال 321 بر آن استيلا يافت و بهاءالدوله بسال 380 ه' . ق. بر آن مسلط شد و از آن شهر هزارهزار دينار وهشت هزار درهم بستد و سپس عبدالملک الرحيم بن ابي کاليجار الديلمي در اواسط مائه پنجم بر آن دست يافت .

مولف برهان قاطع گويد: اره جان با ثاني مشدد و جيم ، نام شهريست که مابين آن شهر و شيراز شصت فرسنگ راه است و آن را عوام اره غان خوانند با غين نقطه دار. در منتهي الارب آمده : رجّان کشدّاد، شهريست بفارس و يقال فيه ارّجان ايضا از آن شهر است احمد رجّاني بن حسن و احمد رجّاني بن ايّوب و عبداللّه رجّاني بن محمدبن شعيب و برادرش احمد رجّاني که محدث اند.

رجوع به معجم البلدان و ضميمه معجم البلدان ج 1 ص 213 و مجمل التواريخ والقصص ص 74 و 390 و عقدالفريد چ محمد سعيد العريان ج 2 ص 229 و تاريخ الحکماي قفطي ص 408 و فارسنامه ابن البلخي چ کمبريج ص 84، 115، 121، 148، 149، 150، 152، 162 و مرآت البلدان و حبيب السير ج 1 ص 351 و روضات الجنات ص 419 و قاموس الاعلام ترکي و رجوع به قبادخور و الجماهر بيروني ص 204 و رجوع به ارجاني شود.

پس با جمع بندی فرضیات قبلی میتوان گفت که رسم و آئین قداست و تابوگونه روز  شنبه در شهر ارجان رواج داشته که بعد از ویرانی آن برجای ماندگان آنها یعنی بهبهانیها تداوم دهنده این رسم بوده اند. رسم و آئینی که منشاء آن از دین یهودیت بوده و در ارجان به عنوان دین و مذهب اصلی مردم شهر قبل از ورود اسلام و حتی در پاره ای از دوره های با آزادی سیاسی اجتماعی رواج داشته است.

جمع بندی و نتیجه گیری

این بررسی به روش تاریخی هرمنوتیک و با توجه به اسناد و مدارک موجود و کتابهای برجای مانده تاریخی و کتب جدید به مطالعه و بررسی دلایل اجتماعی تاریخی قداست نحوست گونه روز شنبه در فضای شهری منطقه ای ارجان قدیم و بهبهان پرداخته است. ابتدا به حوزه مفهومی شناختی آن روز در ساختار فرهنگی اجتماعی دولت شهر ارجان قدیم و بهبهان امروز پرداخته و به معذفی این روز در روند زمانی خود پرداخته است. سپس به بیان فرضیات علمی در جهت آزمون علمی نگرشهای تارخی مفهومی تابو بودن این روز در ارجان و بهبهان اشاره شد. همچنین در این مقاله به کشف و بیان شش حوزه مردمی اجتماعی و جامعه اثرگذار و اثرپذیر بر و از جامعه ارجان به نامهای شمال و شرق لری، شرق پارسی، غرب عربی، جنوب بندری، شمال و غرب دولت شهری غیرعربی مثل شوشتر و دزفول، اقلیت مذهبی قومی صابئین اشاره شد.

فرضیات هفتگانه بررسی ومرد مطالعه قرار گرفته و نتایج زیر بطور خلاصه بدست آمد:

1.       ارتباطی بین دین و مذهب فعلی مردم بهبهان و نحوست و تابو بودن روز شنبه وجود ندارد.

2.       تابو بودن روز شنبه فقط اختصاص به اجتماع شهری ارجان و بهبهان داشته است.

3.       بجز دو اجتماع 2 و 5(غرب و شمال غیر عربی و اقلیت مذهبی قومی صابئین) فرضیه سوم در مورد سایر اجتماعات همسایه ارجان رد میشود. یعنی قداست روز شنبه همراه با جلوه ای از نحوست در اجتماع آنها، رواج نداشته است. در مورد دو اجتماع استثناء شده بالا بیان شد که بایستی بررسی جداگانه صورت پذیرد.

4.       در فرضیه چهارم آورده بودیم که این نحوست شامل روزهای دیگر هفته هم میشود؛ مطالعه ساده مردمشناختی و اتنوگرافی ساده ای از رسوم مردم ارجان و بهبهان رد این فرضیه را نشان داد.

5.       با یک مطالعه اولیه مردم شناختی آداب و رسوم فعلی مردم بهبهان که برجای مانده از اجتماع کهن ارجان نیز هست فرضیه پنجم نیز تائید شد که موضوع اعمال مورد نحوست قرار گرفته و تابو شده شمال کارهایی است که از آن با عنوان کارهای سپید در این مقاله از آن نام برده شده است.

6.       تابو بودن روز شنبه در ارجان و بهبهان ریشه در تاریخ اجتماعی داشته ولی اکنون مردم بهبهان برجای مانده از آن مردمان و جامعه یعنی ارجان هستند.

7.       در فرضیه هفتم به این نتیجه رسیدیم که این آئین و رسم ریشه تاریخی در مذهبی داشته که در بین مردم ارجان و بهبهان زمانی رواج داشته است ولی در این زمان پیروی ندارد و لی برخی از رسوم آن برجای مانده است.

8.       این نحوست ریشه در اجتماع شهری ارجان کهن داشته که مردم و جامعه شهری بهبهان امروز بازمانده آنها هستند.

در این مقاله بر نکاتی جنبی نیز اشاره شد که اولا بطور قطع مردم بهبهان امروز برجایماندگان اصلی زلزله ارجان بوده که کیشی یهودی داشته ولی امروز به مرور زمان و با فشارهای سیاسی اجتماعی دولتهای مرکزی و همسایگان به تدریج به کیش اسلام و بعدها به مذهب تشیع گرویده اند و ثانیا این امکان نیز وجود دارد که بویژه در دوره های خاصی مثل نفوذ عظیم دین زرتشتی و حکومتی شدن این دین در دوره امپراتوری ساسانی و حضور مذهب تشیع با نفوذ سیاسی نظامی صفویان در اعصار بعد به مناطق دیگری در نواحی ایران یا خارج از آن کوچ کرده باشند؛ رویه ای که هم اکنون نیز در بین هموطنان یهودی شیوع فراوان دارد.

http://www.iranjewish.com/Essay/Essay_33_hafte_erfani.htm

حروف و اعداد در فرهنگ یهود از دیرباز به عنوان کلیدی در راستای دستیابی به قوانین الهی (توراه) و پی بردن به اسرار آفرینش و نظام آن به کار گرفته شده است. ملل دیگر نیز طی قرون متمادی با بهره جستن از این علم و پیروی از اصول مندرجه در کتب قبالا به ویژه «زوُهَر» توانسته‌اند گام‌های بلند و مثبتی در جهت حفظ بقا و غنی‌سازی فرهنگ و تمدن خویش بردارند.

در گذشته هندوهای باستان، مصری‌ها و کلدانیان همانند عبرانی‌ها (یهودیان) از استادان این علم به شمار می‌آمدند. آنان به کم و کیف رموز مخفی اعداد، چگونگی کاربرد و ارتباط دادن آن به زندگی خویش در ابعاد مختلف، کاملا واقف بودند. آنان توانستند با استفاده از حروف ابجد و تطابق آن با ارزش‌های عددی که مشتمل بر مبنای ریاضیات به ویژه ارقام (1 الی 9) می‌باشد، پایه اصلی محاسبات خود را بنا گذارند و به اهداف خود دست یابند. ناگفته نماند، ترتیب حروف ابجد یا ابوجد همان ترتیب حروف عبری آرامی است که در دوران باستان در خط فنیقی، سریانی و آرامی وجود داشته است. بعدها اعراب حروف ابجد فعلی را که آلِف بِت عبری می‌باشد اقتباس و جایگزین نمودند.

قبالیست‌ها بر این باورند اعداد همانند بروج صور فلکی دارای خصوصیات تأثیرگذار و انرژی‌های ویژه‌ای می‌باشند و قادر مطلق از آن جهت آنها را خلق نموده است تا وسیله‌ای باشند برای ارتباط خودش و مخلوقاتش به ویژه انسان‌ها تا بدین وسیله بشر بتواند طبق ضوابطی معین و از پیش تعیین شده در راستای رسیدن به حد کمال در طی مسیر زندگی و در جهت بهتر ساختن آن، نیز اصلاح اعمال خویش، تزکیه نفس و یا به عبارتی ترک عادت‌های زشت و شهوات و تسلط بر نفس اماره توفیق یابد. مهم‌تر آن که برای کسب آرامش در این دنیا و طلب آمرزش در آخرت از خاصیت‌های نهفته در کلمات الهی (توراه) برای رسیدن به مقصد نهائی که همانا تکامل می‌باشد، بهره جویند.